บทที่ 131

แอเดเลด

แสงแรกของรุ่งอรุณส่องลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่าน แต่มันไม่อาจมอบความอบอุ่นให้แก่ความว่างเปล่าอันเย็นเยียบในอกของฉันได้ ฉันไม่ได้นอนเลยทั้งคืน และคราบน้ำตาที่แห้งกรังบนใบหน้ารู้สึกราวกับเป็นรอยแผลเป็นที่ถูกสลักไว้

เสียงเปิดประตูที่แผ่วเบาทำลายความเงียบงันอันน่าอึดอัดของห้องลง ฉันพยายามฝืนเงยห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ